| تبليغات | X |
|
تامین اجتماعیSOCIAL SECURITY
|
||
|
شرحی بر احوال نظام تامین اجتماعی در ایران و جهان |
چند سال پیش بلیط اتوبوس شده بود پول خرد، تاکسی و بقالی و هر جای دیگه که می رفتی بلیط اتوبوس رو به عنوان پول قبول می کرد یکی از نتایج این کار این بود که شهرداری یا به عبارتی سازمان اتوبوس رانی شده بودند بانک مرکزی و پول چاپ می کردند راننده ها هم که دلشون نمی یومد پول رو پاره کنند در نتیجه شهرداری و سازمان های مرتبط کلی تبلیغ کردند تا بلیط اتوبوس از پول در جریان خارج شد و بعد از اون هم هر ماه بلیط ها به یک شکل خاص چاپ می شد و می شه. گرچه تنوع شکل ظاهری بلیط های کاغذی کلی به شهروندان روحیه و نشاط می ده اما با چه قیمتی؟ در حال حاضر هم که اتوبوس خصوصی وارد ناوگان حمل و نقل شهری شده، راننده یا کمک اون از مسافرها پول نقد دریافت می کنند. اما سوال اینجا است که جایگاه تکنولوژی در این میان کجاست؟ اگر شخصی یا افرادی بخواند یک شرکت اتوبوس رانی درون شهری خصوصی تاسیس کنند باید بالای سر هر راننده یک مامور معتمد بزارند؟ مسلما نه. در نتیجه این اتوبوس های خصوصی هم به صورت انفرادی کار می کنند. اما با نصب یک دستگاه ساده هم تعداد مسافر مشخص می شه و بر اساس اون می شه حقوق راننده رو پرداخت و هم اینکه در وقت مردم صرفه جویی خواهد شد. شهرداری هم در خصوص اتوبوس های خودش می تونه این کار و انجام بده. مثال دیگه در خصوص مترو است. که کلی سرمایه گذاری شد و دستگاههایی خریداری کردند تا دیگه مامور بلیط ها رو پاره نکنه و همچنین بر اساس مسافت از مسافر وجه دریافت بشه. نتیجه نصب این دستگاهها تراکم زیاد در برخی از ساعات در برخی از ایستگاههای خاص بود. شاهکار مدیریتی این بود که از این دستگاهها فقط در موقع سوار شدن استفاده بشه. نتیجه دیگه هم کثیف شدن ایستگاههای مترو از کارت های این دستگاهها بود. خوب این دو مثال نشان از آن دارد که ما یا از تکنولوژی استفاده نمی کنیم یا اینکه درست استفاده نمی کنیم. البته به این مثال ها می شه نصب پارکومتر بجای پارکبان که تقریبا هر دو جواب نداده و تاکسی متر که سال هاست مورد بحثه و فقط دستگاه اون رو توی تاکسی ها می بینیم، رو هم اضافه کرد. به عبارتی یکی از روش های حذف صف، کنترل مامور، صرفه جویی در هزینه ها و افزایش رفاه افراد، استفاده از تکنولوژی هایی است که در برخی مواقع بسیار ساده هستند. اما چرا این تکنولوژی ها قابلیت اجرایی شدند ندارند و در ایران جواب نمی ده؟
مسائل حوزه درمان بیمه های اجتماعی بسیار حساس و پیچیده و در تخصص اقتصاد بهداشت رده بندی می شود. بنده نیز تخصص کافی یا به عبارتی تخصصی در این زمینه ندارم اما چند سالی که در کنار اساتید گرامی در حوزه کارشناسی تامین اجتماعی تلمذ می کردم هر از گاهی عباراتی مانند پزشک خانواده و طرح ارجاع یا کارت هوشمند درمان، مخاطرات اخلاق و تقاضای القائی و زیر میزی و قیمت گذاری خدمات درمانی، تعرفه های درمان، درمان مستقیم بهتره یا درمان غیر مستقیم و مهمتر از همه افزایش هزینه های درمان و محدودیت 30 درصدی درآمدهای بیمه ای جهت ارائه خدمات درمانی و غیره گوش حقیر را نوازش می کرد. اما مشاهدات بنده در حوزه درمان مالزی، اول آنکه دانشگاه خود درمانگاه و بیمارستانی مستقل داشته که تمامی دانشجویان و خانواده های آنها تحت بیمه دانشگاه از آن استفاده می کنند. درمانگاه دانشگاه تنها مختص دانشجویان و کارکنان و اساتید دانشگاه است که داری خدمات آزمایشگاهی، دندانپزشکی و اورژانس نیز می باشد. کلیه خدمات در بسته خدماتی تعیین شده – بطور مثال برخی از جراحی های خاص، پوشش کامل بیمه ای ندارد- به صورت رایگان ارائه می شود.
|